„Pogobianki” i „Rostkowianki”, Chór Seniorów działający przy Ośrodku Kultury w Wydminach (pod kierunkiem Henryka Gierwela) i piski zespół śpiewaczy emerytów „Żywioł”, dzieci z klas trzecich Szkoły Podstawowej nr 1 w Piszu, „Orzyszanki” i Zespół Klubu Seniora „Piszanie” – w święto Trzech Króli scena Piskiego Domu Kultury przez dwie godziny rozbrzmiewała śpiewem artystów przybyłych z okazji I Przeglądu Zespołów Kolędniczych „Herody 2010”.

Inicjatorką imprezy była Krystyna Bochenek, która prowadziła całe spotkanie. Trzeba też wymienić „wiejskich grajków”, którzy przez cały wieczór przygrywali na kolędniczą nutę – Mariusza Trupacza, Mariana Kamińskiego, Marka Piotrowskiego i Milenę Zyskowską. Na scenie było radośnie i kolorowo a brawa unoszące się nad widownią dowodziły, że publiczność bawiła się razem z występującymi, tymi w wieku lat pięciu… i osiemdziesięciu pięciu. „To była fajna zabawa, widziałam, że członkowie zespołów bawili się  doskonale, że występy sprawiały im samym mnóstwo radości. I mnie się to udzieliło” – mówiła 15 - letnia uczennica gimnazjum, gdy po zakończonym przeglądzie zapytałem ją o wrażenia.

Dla mnie piskie „HERODY 2010” były nie tylko rozrywką. Przecież to stara, polska tradycja kolędowania od chałupy do chałupy, z betlejemską gwiazdą i Turoniem, z  ludową interpretacją ewangelicznej historii wędrówki Marii, rzezi niewiniątek zarządzonej z rozkazu Heroda, czującego zagrożenie przez nadejście nowego Króla. To opowieść o odwiecznym dramacie tyrańskiej władzy, na którą też przyjdzie kres w postaci Białej Pani z kosą i Diabła, zabierającego grzeszną duszę króla. Bo co z tego, że na swe usługi ma zbrojną gwardię, skoro nie ma czystego sumienia? Ten moralitet w różnych wersjach zakorzenił się w naszej obyczajowości bardzo mocno… I oto na scenie Domu Kultury mogliśmy jeszcze raz przeżywać te opowieści znane od dziecka.

Niektóre zespoły („Rostkowianki”) zaprezentowały  Herodów w oryginalnej wersji. Tak, jak ją pewnie ktoś jeszcze przed wojną zapisał, bezpośredniością przekazu i odwagą słów (dialogi Żyda z Herodem i jego otoczeniem) zaskakując nieco współczesnego widza, przywykłego już do swoiście rozumianej „politycznej poprawności”. Oryginalnym, a dziś już prawie nieznanym folklorem uraczyły widzów także „Orzyszanki”. Odnaleźliśmy go nie tylko w repertuarze, ale także w ich stroju, interpretowaniu śpiewanych tekstów, w których Franki, Antki i Maćki, pełni ludzkich przywar i skłonności, stawali bezradni przed tajemnicą Bożego Narodzenia. „Orzyszanki” na scenie potrafiły wprowadzić nastrój autentycznego wiejskiego kolędowania sprzed dziesiątków lat.

Uroczo wypadły również dzieci z „Jedynki”, perfekcyjnie przygotowane do występu przez wychowawczynie - Dorotę Stasik, Jolantę Roszczypałę, Aldonę Kozioł, Iwonę Olszewską i Iwonę Mierzejewską. Z premedytacją wymieniam tę litanię nazwisk. Wiem, ile pracy wymaga zaangażowanie tak dużej grupy młodych aktorów, a potem doprowadzenie ich do umiejętności, których doświadczyliśmy podczas „Herodów”. Zwykle jednak nazwiska osób przygotowujących giną gdzieś w ogólnych zachwytach nad tym, jaką wspaniałą mamy młodzież…

(wb)