2 listopada w Dzień Zaduszny, jak to dzieje się już od 5 lat, dzięki Stowarzyszeniu „Miasto Jana" przy wsparciu Ośrodka Profilaktyki i Terapii w Piszu, na Koncercie Poświęconym - Pokolenie JP2 w hołdzie Słudze Bożemu Janowi Pawłowi II, odbyło się niezwykłe spotkanie muzyczne z piosenką literacką. Przed piską publicznością w PDKu utwory Marka Grechuty i Jonasza Kofty z towarzyszeniem pianisty zaprezentował Michał Bajor. Piosenki pochodziły z szesnastego w dorobku artysty dwupłytowego albumu, który w  ciągu dwóch tygodni od premiery uzyskał status Złotej płyty. Piski koncert był częścią trasy promującej ten najnowszy album twórcy.

Warto przypomnieć, że Michał Bajor rozpoczął karierę estradową w wieku niespełna 13 lat, debiutując w eliminacjach do KFPP Opole w 1970 roku, wykonując brawurowo utwór Siemionowa! Trzy lata później wziął udział, poza konkursem, w festiwalu w Sopocie. Później koncertował i nagrywał z orkiestrami Stefana Rachonia i Henryka Debicha, a w 1979 roku rozpoczął pracę w warszawskim Teatrze Ateneum. Na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu w 1985 roku otrzymał nagrodę TVP. W następnym roku wystąpił z własnym recitalem na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, gdzie został uznany przez dziennikarzy za najlepszego wykonawcę i uhonorowany nagrodą. Swoje recitale prezentował zarówno w kraju jak i zagranicą m.in. w Niemczech, Austrii, Francji, Francji, ZSRR, Holandii i Hiszpanii oraz w USA i Kanadzie. Zagrał ponad 70 ról w TV, teatrze i filmie m.in.: Bez końca Kieślowskiego oraz Ucieczka z kina Wolność i Quo Vadis. Autor niezapomnianych przebojów takich jak choćby Moja miłość największa, Nie chcę więcej czy Ogrzej mnie. *

Michał Bajor to niebanalny wykonawca, któremu udało się stworzyć niepowtarzalny i rozpoznawalny styl, przede wszystkim dzięki mistrzowskiemu operowaniu dykcją i podążaniu własną drogą. „Indywidualista i charyzmatyk piosenki literackiej" - jak pisze o artyście Patryk Grząbka, autor książki o nim „Moje piosenki" - przedstawia on w swoim dorobku teksty głęboko analizujące otaczającą nas rzeczywistość, teksty stawiające filozoficzne pytania o świat, sens życia człowieka, jego emocje , jak choćby prezentowane podczas koncertu „Nie chcę więcej", czy „Popołudnie" - zabierające odbiorcę do świata uczuć i zadumy.

Artysta kojarzony przez wielu raczej z utworami bardzo lirycznymi, w smutno-refleksyjnym anturażu, podczas koncertu w Piskim Domu Kultury pokazał radosną twarz, co zdaje się jest efektem podążania drogą ewolucji artystycznej, na jakiej od początku swej kariery znajduje się Michał Bajor. "Koturnowe" śpiewanie, drżącym głosem, to już przeszłość. Ze sceny biło ciepło, serdeczność ,  sypały się anegdoty zasłyszane od Danusi Grechuty i Jagi Kofty - żon panów, których piosenki były prezentowane, utworom towarzyszyła choreografia w wykonaniu artysty, co w efekcie dało poczucie bliskości i więzi na linii wykonawca-publiczność i stworzyło niezwykle kameralną atmosferę.

Przedstawiony repertuar okazał się mieszanką piosenki dramatycznej, lirycznej i romantycznej z wesołą, komediową, żartobliwą, a nawet popową. Jednak egzystencjalizm  tekstów Kofty i Grechuty, ich głębia, puenty i przesłania wybrzmiały jak najbardziej i okazały się niezwykle atrakcyjne w ten listopadowy wieczór. ....

Zdawałoby się, że piosenka literacka i to z najwyższej półki nie znajdzie amatorów. Jednak na piską publiczność można liczyć. Nie uszło to uwadze artysty, który wyrobił sobie o niej bardzo pochlebne  zdanie, o czym wspomniał w rozmowie po koncercie. „Publiczność w mniejszych miejscowościach często jest o wiele serdeczniejsza, ponieważ ma mniej imprez, z którymi może porównywać przyjazd znanego artysty. Publiczność w dużych miastach ma tych występów bardzo dużo i często jest tak, że ta publiczność w wielkich miastach ogląda te koncerty z pozycji: pokaż, co przywiozłeś i chcesz nam pokazać. Bardzo często bywa, że przyjęcie twórcy w mniejszych miejscowościach jest o wiele bardziej entuzjastyczne niż w większych. Ale proszę pamiętać jedno i proszę to napisać. Mój repertuar jest repertuarem, który wybiera sobie publiczność z własnej nie przymuszonej woli. To nie jest pstrokaty repertuar, który sobie podróżuje po świecie, a ciocia daje bilet, bo pracuje w kasie, albo robi to rada zakładowa. To jest zupełnie inny koncert, więc ja traktuję publiczność na całym świecie, i polonijną i polską tak samo, i ona od Pisza po Kraków traktuje mnie dokładnie tak samo."**

Trzeba też wspomnieć, że lwią częścią tej publiczności niezmiennie od lat są kobiety. Czy Michał Bajor jest znawcą ich duszy, czy po prostu sprzedaje złudzenia? Artysta twierdzi, że „to raczej autorzy, którzy piszą te teksty sprzedają złudzenia, ja tylko jestem odtwórcą. Czy kobiecej duszy? To Bergman , wielki reżyser filmowy, był  znawcą kobiecej duszy. Ja myślę, że znawcą kobiecej duszy tak naprawdę jest kobieta. Mężczyźni mogą najwyżej docenić albo przecenić , albo nie docenić tej duszy. Sądzę, że jeżeli to trafia do pań, a głównie do pań trafia ten repertuar, to jest to w połowie zasługa twórców, a w połowie moja, że gdzieś tam uderzam w jakieś struny, które są paniom bliskie. Cieszę się, bo kobiety tworzą historię świata, jeśli chodzi o wyobraźnię, kulturę, więc ja myślę, że to świetne, bo inaczej to bym był piłkarzem."**

W ciągu tych 5 lat istnienia Koncertu Poświęconego widać wyraźnie, że piska publiczność odczuwa głód strawy duchowej, ma potrzebę obcowania  z wyższą kulturą, nie pragnie tylko igrzysk i chleba. Niezwykła popularność tych cyklicznych spotkań z ambitnymi artystami , sala wypełniona po brzegi i bilety wyprzedawane  w ciągu 3- 4 dni,  świadczą o tym niezbicie.

Anna Trupacz

*Informacje o M. Bajorze zaczerpnięto z oficjalnej strony artysty: www.michalbajor.pl

** Cytaty pochodzą z zakulisowej rozmowy, którą przeprowadzić z niebanalnym twórcą niewątpliwą przyjemność mieli: Anna Trupacz i Andrzej Zadroga